Antik Roma İmparatoru Caligula'nın Rakiplerini Bitkilerle Ortadan Kaldırdığı İddiası Ortaya Çıktı

Tarih boyunca zalimliği, deliliği ve tuhaf davranışlarıyla anılan Antik Roma İmparatoru Caligula hakkında şaşırtıcı bir bilgi ortaya çıktı. Yeni bir akademik çalışmaya göre, Caligula’nın sadece bir diktatör değil, aynı zamanda şifalı ve zehirli bitkiler konusunda oldukça bilgili bir figür olduğu iddia ediliyor. Florida Eyalet Üniversitesi’nden Prof. Trevor Luke ve arkeolog Andrew Koh’un birlikte kaleme aldığı araştırma, Roma tarihine farklı bir pencere açıyor.

Araştırmanın temelinde, tarihçi Suetonius’un uzun süredir göz ardı edilen bir anlatısı yer alıyor. Hikâyeye göre, bir Romalı senatör sağlık sorunları nedeniyle Antikyra adlı Yunan kasabasına giderek zehirli bir şifalı bitki olan karaca otu ile tedavi olmaya çalışıyor. Ancak Caligula, bu senatörün geri dönmemesini, hatta ölümünü emrediyor. Gerekçe olarak, bitkinin “hiç fayda etmediği biri” için artık gereksiz olduğunu belirtiyor.

Bu olay, Caligula'nın sadece politik entrikalarla değil, aynı zamanda zehirli bitkilerle de yakından ilgilendiğine dair önemli bir ipucu olarak değerlendiriliyor.

Prof. Luke, Caligula’nın antik çağda yaygın olan zehirli bitki bilgisine hâkim bir “profesyonel zehirleyici” olabileceğini öne sürüyor. Araştırmada, Caligula’nın tıpkı Büyük İskender, Bergamalı III. Attalos ve Pontus Kralı Mithradates VI gibi bitkisel tedavilere ve toksik bitkilere meraklı bir lider olduğuna dair kanıtlar sıralanıyor.

Antikyra ise adeta Roma’nın antik çağlardaki "Mayo Kliniği" gibi işliyordu. Buraya gelen insanlar alternatif tıp yöntemleriyle tedavi olmayı umuyordu. Antik kaynaklara göre bu kasabada kullanılan karaca otu, zamanının en etkili müshil bitkilerinden biriydi.

Caligula’nın bu bitkisel bilgiye olan ilgisinin bir hobiden çok daha fazlası olabileceği düşünülüyor. Luke’un yorumuna göre, Caligula’nın ailesindeki ani ve gizemli ölümler —örneğin kayınpederi Germanicus ve kayınbiraderi Lepidus— onu kendini korumak için bu tür bitkiler üzerinde çalışmaya yöneltmiş olabilir. Yani Caligula'nın şifalı bitkilere ilgisi, deliliğinin değil, hayatta kalma içgüdüsünün bir sonucu olabilir.

Araştırmacılar, bu anlatıların "şok edici" şekilde kurgulanmış olabileceğini ancak içinde tarihsel gerçeklik kırıntıları da taşıyabileceğini vurguluyor. Suetonius’un yazdıkları bir yandan propagandaya hizmet etmiş olsa da diğer yandan Caligula’nın zehirli bitkilere olan ilgisinin altını çizen önemli veriler sunuyor.

Antik Roma’nın çılgın imparatoru Caligula, belki de göründüğü kadar "deli" değildi. Onun bitkilere olan ilgisi, salt tuhaflık değil, aynı zamanda bir tür politik strateji ve kendini koruma yöntemi olabilir. Tarih yeniden yazılırken bu tür ayrıntılar, geçmişe dair algımızı kökten değiştirebilir.